Op het snijvlak van deze 2 dynamieken ontstaat bij mij kennis en (eigen) ervaring tav coping strategieën, het autonoom zenuwstelsel, en hoe we in onze volwassen rollen in organisaties nog steeds onze vroeger aangeleerde coping strategieën (onbewust) inzetten. In organisaties zie ik dan hoe we, vanuit alle goede bedoelingen, proberen coping strategieën af te leren of door te ontwikkelen. Maar ja, als ons zenuwstelsel bijvoorbeeld in de vecht/vlucht toestand verkeert, dan weten we zeker dat copings geactiveerd blijven!

Dus is tegenwoordig het leren kennen van je eigen autonoom zenuwstelsel een belangrijk onderdeel van mijn interventies, zowel in groepen als individueel. Want, stel dat je misschien wel vrienden wordt met je AZS, dan krijg je ook meer toegang tot zelf regulatie en daarmee tot de veilige, sociaal verbonden modus van je AZS. Dat betekent meer kracht voor jezelf en… ook voor anderen creëer je direct een veiliger setting.
Dit is natuurlijk voor leiders zo belangrijk, je wilt immers aandacht op inhoud hebben, en niet op alle ruis die er kan ontstaan door terugtrekken, aanvallen, overtuigen, verdedigen, controle mechanismes, perfectionisme, pleasen, of een van de misschien wel 10.000 andere coping mechanismes.

Even om een misverstand te voorkomen, coping mechanismes zijn niet per definitie fout, sterker nog, er zit vaak ook kwaliteit in. Echter de verstoring komt dat we ze automatisch inzetten en niet situationeel. Zodra we keuze toevoegen aan een coping dan kan het juist functioneel worden.

Dus, leiderschap en coping strategieën, dat is een niche die me tegenwoordig enorm boeit, en daar deel ik hier graag meer kennis over.

Natuurlijk put ik uit de vele ervaringen die ik hiermee ondertussen heb opgedaan, in leiderschapstrajecten, teaminterventies, mini retreats en trauma therapie. Zo mooi om kruisbestuiving tussen deze ogenschijnlijk tegengestelde vakgebieden te laten plaatsvinden.